VOEDSELVEILIGHEID DOOR DE KETEN HEEN

De veiligheid van ons voedsel is zowel afhankelijk van de eigenschappen van producten als van de manier waarop producenten, voedingsmiddelenindustrie en handel werken. In opdracht van het Ministerie van LNV brachten onderzoekers van Wageningen UR daarom de Nederlandse levensmiddelenketens met de daarin gebruikte kwaliteitssystemen in beeld en ontwierpen zij een systeem voor risico-inschatting ten aanzien van voedselveiligheid. Voor de productgroepen vlees, eieren, vis en samengestelde maaltijden zijn de risico’s relatief hoog, zowel gelet op het product als op de bedrijfsprocessen. Voor brood, kruidenierswaren en zuivel zijn de risico’s relatief laag. Door het traceren van de meest risicogevoelige punten in de levensmiddelenketens kan de overheid efficiënter toezicht houden op controles inzake voedselveiligheid. Een voedselveiligheidsbeleid van de overheid veronderstelt kennis van de risicofactoren op individuele bedrijven en in de keten. Ook moet een product van producent tot consument steeds traceerbaar zijn om snel ingrijpen bij incidenten mogelijk te maken. In dit onderzoek is een systematiek ontwikkeld om de producten of productgroepen te classificeren naar de aard en grootte van de voedselveiligheidsrisico’s. Tevens is een aantal in de praktijk gebruikte kwaliteitssystemen beschreven en is het netwerk van de levensmiddelensector, ingedeeld in acht hoofdgroepen, met de daarin werkzame bedrijven in kaart gebracht. Eén van de conclusies is dat er met betrekking tot voedselveiligheid een aantal kwaliteitssystemen wordt toegepast die op netwerkniveau functioneren, maar dat dit op het punt van traceerbaarheid veel minder het geval is: de directe traceerbaarheid beperkt zich nogal eens tot één voorgaande schakel in de keten. Voor wat betreft de rol van de overheid komen de onderzoekers tot de conclusie dat de grote verscheidenheid aan situaties in bedrijven en ketens noopt tot maatwerk op het gebied van voedselveiligheid. Dat houdt onder meer in dat de wetgeving zich zou moeten richten op de te bereiken doelen, waarbij het bedrijfsleven zelf kan bepalen hoe ze die doelen wil realiseren. Bron: www.lei.wur.nl